Nga nje dite Normale tetori

Zakonisht shkruaj mbremjeve, pasi e kam konsumuar nje pjese te mire te intenerarit. Ne dhomen time te vogel, ne tavolinen e shkrimit boje pane qe qendron prane dritares me perde blu dhe te kaltra. Ndiej ajrin e nates tek hyn brenda dhe mundohem te riprojektoj cfare ka ndodhur gjate dites per te ekstraktuar perjetimet dhe, ne varesi te le te shkruar dicka qe do mund ti ringjalle perjetimet. Tani jam ne oren e Historise. Profesori i Historise eshte tip i qete horizonti i te cilit duket te shkoje shume pertej godines vetem se, per te mbajtur ritmin ne oret e tij duhet minimalisht te jesh ulur ne bangat e para, dhe une nuk jam.
U perpoqa me heret te "kameleonoja" ne biblioteke por, kishte kaq shume gjera qe me vinin ne kokeSyte kureshtar te studenteve pereth ishin deri diku membrane penguese per te arritur kontaktin mes meje dhe meje. Gjithcka mund te mendoja ne ato momente ishte se si pas disa kohesh nuk do duan ti fshehin shikimet kureshtare, ndoshta nje pjese e tyre do me pershendesin shlire ndoshta, ne rastin me te mire, do me konsiderojne nje prej tyre
Moti sot perngjet me ate te nje dite vere, me diell ca me pak zhurites. Zeri i profesorit nuk me shqeteson, as zhurma e lavazhit prane kateve perdhese. Cfare prej brenda doja ta hidhja ne leter tani eshte ajo qe ndodhi teksa vija ne shkolle me autobus. Ndersa hipi ne te, kuptoj se dicka nuk shkoi sec duhet, si ne flash. Nje vajze me afrohet dhe me ze te ulet me thote: -Hidh nje sy ne cante, dikush futi duart ne te. I buzeqesh, e i them se ne te nuk kishte asgje me rendesi. Fenomeni i "xhepllikut" eshte.. nuk e di, zgjedhja e gabuar e individeve te caktuar, ne momente te deshperuara. Jam e sigurt qe nuk duhet te jete i paqte, i kenaqshem apo dicka e till pozitive si profesion. Eshte e lehte te paragjykosh, gjithkush mund ta beje mirepo, jam e sigurt se pakkush do bente kte zgjedhje pa u influencuar nga rrethanat.
..Jo se historia e Shqiperise nuk eshte interesante por i ashtuquajturi gjen kreativ ka mardhenie te komplikuara me realitetin.
Dhe vazhdojme.. (shpresoj nje dite te kem shkruar dicka qe profesori do mund ta perfshije ne listen e vete te leximeve, i pelqeu shkrimi me duket xD) Dua te kthehem tek ajo vajza. Mesova se ishte nga presheve dhe studionte ne Politeknik. Mesova gjithashtu se i kishte vendosur qellime vetes dhe me erdhi mire madje, ndersa u shoqeruam deri prane shkolles me tregoi se si i bente pershtypje qe kohen e mundesive e pergjysmonin kafet, se si eshte e veshtire te ruash mardhenie te mira me studentet pasi profilizohesh ne rangun e te suksesshmeve.. dhe zeri i dridhej.
Ne cdo njohje te re merr nga esenca e invidit, ne cdo njohje te re, eshte me e lehte te thithesh pozitivitetin. Ndajme te njejtat shqetesime.. ndoshta jo. Ndajme te njejtin vizion.. ndoshta jo. Ndajme te njejtat vendbanime, kombesi, bindje, histori, fe, gjuhe.. ndoshta jo. Ndajme te njejtin univers. Faleminderit. Nje xhevahir me teper ne thesarin tim te njohjeve njerezore.

Po ti, kush je?

Ndodh ne dite te tilla, frymezuar nga ora e psikologjise, te rrokesh ne gjetjen e pergjigjes per pese pikat e se njejtes pyetje, "Kush jam une?"
Dhe ti nis te shkarravisesh..

Une jam.. nje 19 vjecare qe.. po, qe kerkon te ndryshoje boten. (me shume pune sigurisht)
; mirepo profesori te mesoi se pritshmerite e tua duhet te jene jo shum larg realitetit. What about the "Shoot for the moon to get the stars" quote?! Atehere profesori paska te drejte, nese aspiroj per nje qellim te te njejtit kostelacion, ndoshta dicka edhe me e paimagjinueshme vjen. Keshtu qe ngelemi tek puna, te punojme shume per te arritur nje pjese te kesaj. Imagjinata ime punetore vazhdon te kemngule se bota i perket kostelacionit te njejte.

Dhe ti vazhdon te shkarravisesh..
Une jam.. vajza e tim eti dhe time meje. I dua shume.

Une jam.. Ameba. Nuk do dija tja shpjegoja profesorit kete, ose ndoshta po, po do te merrte shume kohe, por, ju me siguri keni lexuar ne postet e meparshme ne cfare, te qenit amebe konsiston.

Une jam.. krijese e Zotit. Dashurine e te cilit me teper mundesh ta ndjesh kur te gjithe largohen, ai do jete aty i Larte, i Madherishem, Mbeshtetes, I gjithmeshirshem. Dhe te gjithe largohen nje dite...

Une jam.. Nje lemsh i madh emocionesh te gazta shumengjyreshe, qe pluskon shperqendrim kudo ku shkon, emeton pozitivitet dhe dashamiresi. Ngandonjehere dhe te qeshura me ze te larte, dhe blice aparati, me raste, fjalime serioze, me shpesh fjale qe vijne nga me te pastrat ndienja. Dhe brenda shume kokcarje, pendesa, dhe brenda shume shprese e vitalitet, dhe brenda kaq shume deshire per te komunikuar, me njerzit, me boten, me thesaret qe cdokush mban brenda.


Po ti, kush je?
E shoh, e vlersoj, idene se keni se sa, qe shtoheni me shume cdo dite.
Do te doja te dija kush eshte aty ne anen tjeter te ekranit, do te doja nje copez ylberi per tju ndjere me prane.

Po ti, kush je?

In the next 4 pictures you'll find sneakpeaks of todays outfit.

As I promised for credit, Denis shooted those

Lita looked sad today, I dont know why.

Scratch of the literature teacher

 

Une nuk kam shume miq.

Ne pamje te pare mund te me gjykoni per kete ama i qendroj mendimit se cdo gje eshte relative, cdokush eshte i lire te kete kendveshtrimin e vete mbi te parin e fenomeneve. Jetojme ne nje bote ku individualzmi po mer te tjera permasa dhe ndodh ngandonjehere te plogeshtohesh, fundja, jo te gjithe jane te prirur te te kene perzemer.  Shyqyr tha, shyqyr qe mendjet jane vec e vec..

Me kujtohet nje histori qe kam degjuar nga sdi se ku. Me siguri duhet tma kete treguar 
ime gjyshe ndaj, po e filloj ashtu sic e fillon ajo: 

Qemoti, ishte nje trim me shume shoke: hanin, pinin, benin qejfe e aheng. I jati nje dite i thote:

 -Po mir more bir,  ata miq qe ti ke, a jane miq te vertete?

-I kam miq per koke baba, ne hame e pime bashke. – ja kthen i biri me vetebesim.

I jati, i kerkon djaloshit te provojne dicka:  ther nje dash, e fut ne thes dhe ja jep te birit. E porosit ate nate ta marre thesin ne krahe dhe te shkoje te trokase tek miqte e vete te gjithe me rradhe; te gjithve do duhej tu thoshte se ne thes kishte dike qe sapo e kish vrare. Kushdo ta pranonte e t’i vinte ne ndihme, dashin do ua linte dhurate.

Niset djali me porosi te te jatit, i gjakosur ne fytyre e trup, e troket ne deren e shokut, i pari kerkon te pyese te shoqen dhe sajon nje mospranim te saj; i dyti shok lemeriset e nuk pranon ta ndihmoje, te tretin e kishin lajmeruar te paret e nuk e hap deren hic. Kthehet djali i pikelluar tek i jati me thesin ne krahe dhe nuk i thote asnje fjale.

-Tani bir, merre thesin e shko tek Filani, miku im. Bej sic bere me shoket e tu.

Po e njejta skene, mesi i nates, duart me gjak, thesi ne supe, dhe djali i deshperuar i bie deres; Ia thote te gjithen shokut te te jatit, dhe ky me te shpejte i ben shenje te ule zerin e te futet brenda. Merr nje lopate, shkon ne oborr dhe me duart qe i dridheshin nis te hape nje grope. Djali rrinte e shihte i mahnitur. Kur Filani hap thesin e gjen brenda tij dashin cuditet dhe shef i habitur nga biri i mikut te vete. Ky, tashme kokeulur i thote:

-          E kuptoj tim ate, e kuptoj se cdo te thote te kesh nje mik te vertete.

E kuptoj dhe une te atin, e marr me mend cduhet te jete nje trokitje ne mesnate. Mundohem, per kedo e vlerson te jem nje mik “per deshesh”. Qeniet njerezore jane komplekse, joperfekte ne llojin e vete. Per cdo gje qe bie brenda teje, gjeje fuqine te rindertosh dicka mbreselenese ne vend te saj,kete here duke mesuar nga gabimet e te shkuares. Une nuk kam shume miq, ajo cfare une po ndertoj mbi rrenojat eshte nje bote ku raportet kane shum pak kronologji, rruge qe nderthuren, botekuptime qe i perqasen njera tjetres, konsensus mbi te shkuaren, qetesi ne te tashmen dhe nje vizion per ate cfare vjen pas.

Love from earth, Aureola

To: idontexist@hotmail.com

Hey John!

     

  It has now been a long time since when I arrived on "Eh". These nineteen years have been peaceful, cheerful and full of enthusiasm. As you must have noticed, th planet's name has changed, sad, but there's no more "art in it.

     During my birth, the view was amazing. I met this creature struggling to supply everything I might have needed at the time, and, yes her presence made my journey much more enjoyable even later. You know, this one journey lasts for a lifetime, but I'm not complaining, it's so much fun in here. You meet visitors of all kind, pottering around the globe sometimes without even having a purpose.
     Well, it seems like a "mission impossible" trying to get the "art" back, but I think that's something I'd like to get to work on the coming years. And the love stuff, it's mesmerizing! I try to share and attract plenty of it. The rest of the itinerary is yet unclear but I guess I'll show you when this all ends.
 

Love from Earth,

Aureola

Of today's classwork in describing the most pleasant journey your imagination could lead in. 16 September 2013.

Kur kurorezohet nje dashuri.. (Gezuar Bajramin)

Po, une jam besimtare.

Besoj se pertej zhurmes te borive qe me zgjon cdo mengjes, pertej trafikut e smogut, pertej globalizimit e politikes, pertej njemije e nje problemeve te perditshmerise, egziston nje krijues.
Per gjethet e vjeshtes qe bien, per shiun dhe rekete kryeqytetase, per gjith cfare perfshin rutina, e deri tek qiejt me yje e hene, gjithcka mer rrjedh prej zanafilles..

Ne kete prag Bajrami, nenvetdija humbet e zgjohet reflektimit. 
Kaq shume adhurim, perulje, mirenjohje. 

Rekem te admiroj natyren, cdo pjesez te saj. Per pasurite qe gjej ne shpirtrat qe prek ne mendime, per prehjen, per larmishmerine e egzistences. Ajo cfar me se shumti me mahnit, eshte gjeneza.
Se si cdo qelize, si nje parlament ne konsensus, profilizohet e dalengadale, me gjithe kohen qe i duhet, krijon nga me e vogla membrane nje krijese frikshmerisht te persosur, nje krijese qe do i kete gjithe gjasat te ndryshoje boten. Ka kaq shume dashuri. Ka kaq shume njerez qe emetojne energji pozitive. Gjithe cfar duhet bere eshte te ndalet trendi, e per kur te te duhet ti dhurosh vetes parakrishterim mencurie, nje bote e gjitha per tu zbuluar. 

Ngrohe zemren, hape mendjen, eshte kaq perfekte bota qe te gjithve na rethon!

Gazetari kur shkruan duhet te kete doren e paster, mendjen e ftohte, zemren e ngrohte.

 (When a journalist writes, he should have his hands clean, his mind cold and his heart warm)

Ameba u gjend sot ne klase ne mengjes heret. Nuk ishte vetem entuziazmi i saj, ishte edhe ajo se si gjithkush duket sikur te buzeqesh aty brenda, ishte qetesia qe buron nga gjithkund, ishte ndoshta edhe skica me dallendyshe e babagjyshe deshire e vizatuar qyshkur si dihet ne klasen ku do te behej mesimi. Te ishte kjo rastesi? Kjo dhe te tilla kokcarje gjerbeshin ngrohte me ekspresin e mengjesit mes miqsh. Ameba tashme e dinte se gjith cfare do ti duhej te bente ne vitin ne vijim ishte te punonte forte, pseudopodet tja drejtonte dijes me shpresen qe metamorfoza qe tashme kish nisur do te rezultonte ne dicka me te mire, trajten e se ciles kish filluar ta hamendesonte ne horizont.

(The amoeba found herself in the class early in the morning. It wasn't only about her enthusiasm, it was more about how everyone seemed like smiling in there, it was about how everything reflected peace, it maybe was even about the swallow and dandelion's draw in the blackboard. Was this a coincidence? This and other troubles were that morning warmly absorbed with the morning espresso between friends. Amoeba already knew that all she had to do was to work hard, extend her pseudopod toward knowledge by hoping the metamorphosis she had undertaken wold result in something brighter, whose shape she had already endorsed in the horizon.)

Nja kapitull i ri fillon sot - Universiteti Hena e Plote Beder.

E dija se do me duhej nje arsye e forte per te rinisur shkrimet ne blog; e kam nje te tille. Ne kete start viti te ri akademik, ndryshe nga i kaluari, dhe ndryshe nga cdo dite e vitit qe vijoi, u ndjeva ndryshe; rutina ime nuk ishte me mekanike, rutina ime e kishte nje motor me baze ndienje, pasioni, entuziazmi.

 "Duket sikur ne metropolin e zhurmshem ku jetojme, une ameba, do pluskoj e qete aty ku shpresat e mia perkasin. Tashme zyrtarisht Studente e Departamentit te Shkencave te Komunikimit, Universiteti Beder"

Rrethuar nga shume dashuri (Gonul Kocuksari, studente e letersise Turke ne Universitetin Beder gjithashtu kujdestarja ime qe nga kohet e kolegjit)

Sneak-Peak nga veshja e sotshme

Me ministrin e Mirqenies Sociale dhe Rinise, Erion Veliaj (dhe kushueriri im njekohesisht, ime me eshte nga Veliajt e Beratit) dhe studente Universitetit Beder : Turqia, Turkmenistani, Indonezia, Moldavia, Bosnje Hercegovina, Mali i Zi, Maqedonia, Moldavia, Rusia etj

Une, diku ne universitet ne kohen e ceremonise se Hapjes.


Faleminderit per kohen. <3

Follow me on